Vechtkunst fascinatie: Muay Boran deel 1 van 2

mb1-1.jpg

Als kind en later tiener was ik gefascineerd door de Oosterse vechtkunst, vooral de Chinese: KungFu! Voor de goede orde, daarin heb ik behalve plezier verder nooit iets bereikt in de zin van graden, banden of wedstrijden. Na wat jaren Wing Chun in de vroege tienerjaren heb ik het martiale aspect al snel laten liggen.

In alle openheid vond ik het vooral enorm interessant en leuk om over de achtergronden te lezen en er simpelweg mee bezig te zijn. Dit weerhield me als tiener er overigens niet van om (mezelf voor de gek houdend) te denken dat ik heel wat wist van vechten. Ja ach, ik kijk op wel meer dingen uit die tijd terug met op z'n minst gefronste wenkbrauwen.

De focus verlegde zich al snel naar de zachte kanten met meditatie, qigong, gezondheidsaspecten en op z'n 'martiaalst' (nee, niet een bestaand woord) flardes van interne stijlen als Taijiquan en Baguazhang. Van hieruit heeft ook de liefde voor Chinese Geneeskunde en acupunctuur zich ontwikkeld. Maar van contactvechten is dus al bijna 30 jaar geen sprake meer. Kennis: voldoende. Kunde: vrijwel nihil

De interesse heb ik echter nooit verloren en het bloed kruipt waar het niet gaan kan: Op mijn 44e heb ik het luminieuze idee gekregen om weer actief te gaan trainen. Daar had ik heel 'veilig' weer voor de Chinese interne stijlen kunnen gaan, die overigens nog steeds mijn interesse hebben. Maar net zoals ik bijna 2 jaar terug met de Wim Hof Methode en koude blootstelling buiten mijn comfortzone ben gegaan heb ik de 'keuze gemaakt' voor een Thaise vechtkunst.

Voorbij mijn vroegere vooroordelen over het Thaiboksen / Muay Thai heb ik me meer verdiept in het Muay Boran / Pahuyuth oftewel het oude vechten. Een complete martial art die de traditie in ere houdt en qua effectiviteit mee gaat met de tijd. En net als met acupuntuur hou ik van klassieke traditionele stijlen die we nu kunnen toepassen, zonder afbreuk te doen aan de kern. En wat wil het geluk? Er is een Kru (Thais voor meester) die onderricht geeft in Muay Boran in Rotterdam. Alles heeft z'n reden en je kan altijd nadenken over de vraag, "Did I find the art, or did the art find me?"

Als ik telefonisch contact op neem met Kru Portier van Pendekar is een van mijn eerste vragen: Is vrij sparren een verplicht onderdeel? Een wat vreemde vraag wellicht en nog ingegeven door het beeld wat ik bij Thaise vechtsport heb; los gaan in de ring en eieren op het scheenbeen. En ik wil natuurlijk blessures aan vooral mijn handen voorkomen met het oog op o.a. de acupunctuurpraktijk.

Als antwoord krijg ik: "Je mag en kan het beoefenen zoals je wilt, maar we trainen wel realistische applicaties en daar kan je geraakt worden. Wel beheerst maar zowel in training als buiten is het onrealistisch om te denken dat je niet geraakt wordt. Als we niet op die manier trainen dan ga je aan je doel voorbij, namelijk het beoefenen van vechtkunst. Het wordt dan meer een soort van dans. Maar het is aan jou wat je eruit wilt halen."

Ok, helder.

Morgen deel 2

"Rene van der Gijp zou bij het zien van mijn poging tot techniek applicatie zeggen: Die kan er echt he-le-maal niets van, en vervolgens van zijn stoel rollen van het lachen"